Waar en wat?

Contact

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Knipsel

 

 

Er was eens een heel mooi meisje dat in het bos van de Hertog woonde. Zij leefde helemaal alleen in een klein huisje in het bos, heel dicht bij de grote stad. Alle kinderen in de stad waren dol op haar want bij Areentje kon je altijd komen spelen en was altijd iets te beleven. In de lente mocht je met haar bloemen gaan plukken om er daarna mooie bloemenkransjes voor op je hoofd van te maken. In de zomer had ze altijd lekkere ijsjes en versierde ze de bomen rond haar huisje. De herfst bij Areentje was altijd heel bijzonder. Ze vond altijd de mooiste bladeren in het bos. Alle kinderen regen deze bladeren aan lange draden en versierden hiermee hun huizen. In de winter, als het heel koud was en het bos bedekt was met sneeuw, maakten Areentje en de kinderen lekkere vetballen voor de vogeltjes zodat ook zij het in de winter fijn hadden.

 

Maar, de stad werd groter. Buiten de poorten werd gebouwd en langzamerhand verdween het bos van de Hertog.

Areentje moest haar huisje verlaten maar omdat zij zoveel van alle kinderen hield, zocht zij een plaatsje in de stad. Maar al snel werd daar een groot politiebureau gebouwd.

Areentje liet zich in de stad niet meer zien. Zij woonde onder het politiebureau. In het begin was ze erg ongelukkig, ze mistte de kinderen in de stad. Al snel had ze een nieuwe taak gevonden. Iedere keer als een boef in een cel kwam ging zij naar hem toe. Ze nam leuke spulletjes mee zoals lapjes stof, kleurtjes, papier en verf om samen met de boef te knutselen. De boeven vonden dit heel erg leuk., zo waren ze niet meer zo alleen in de cel. Ook vertelden ze tegen Areentje wat ze gedaan hadden en ook dat zij daar spijt van hadden. Areentje wist hen altijd weer op goede gedachten te brengen en als de boeven later vrij kwamen, gingen ze nooit meer de fout in. Ze hadden geleerd dat je beter iets gezelligs kunt doen dan stelen van andere mensen.

 Maar na vele jaren werd het politiebureau gesloopt. Het was tijd voor een groot, nieuw gebouw een eindje verderop. Areentje wilde niet mee verhuizen en bleef fijn op dezelfde plek wonen. Een paar jaar was het niet zo gezellig. Er was veel lawaai omdat mensen een ander gebouw aan het maken waren. Ook had ze met niemand contact. Ze werd een beetje eenzaam. Gelukkig was het nieuwe gebouw na twee jaar klaar. Tot haar grote verbazing zag Areentje dat het wel een gebouw was, maar het was open. In het midden was een grote plaats waar allemaal mensen liepen en gezellig koffie en limonade dronken. De mensen die het gebouw gemaakt hadden wisten dat Areentje altijd op die plek had gewoond en noemden het gebouw daarom Arena.

 Maar Areentje was zo lang alleen geweest dat zij alleen naar buiten durfde als het donker was en het grote hek om het plein gesloten. Tien jaar lang kunnen alleen de mensen die boven de winkels rond het plein wonen haar ís nachts in haar mooie, blauwe jurk zien. Areentje gaat dan midden in de Arena op het draaimolentje zitten en zingt haar leuke liedjes.

 Vorig jaar was het groot feest in de Arena. Er was gezellige muziek en Areentje kon het niet laten om naar buiten te gaan. Zij zag heel veel kinderen die aan het schilderen waren met echte verf. Zij kreeg gelijk zin om met die kinderen mee te gaan schilderen. Maar dat kon niet, want na al die jaren was de jurk van Areentje niet meer mooi, ze had zich verwaarloosd en zag er een beetje uit als een heks.  

Ze had geen zin gehad om zich te wassen, haar haren te kammen en schone kleren aan te trekken. Maar nu ging ze een nieuwe jurk maken, zichzelf verzorgen, knutselspulletjes verzamelen en ideetjes bedenken.

 Negen maanden later is het zover: Areentje is terug in de Arena waar zij net als vroeger weer gezellig knutselt met de kinderen. Wil je ook mee knutselen met Areentje? Kom dan op woensdagmiddag naar de Arena.